Ogród prywatności na 2700 m²

Rozległy ogród o powierzchni 2700 m² zaprojektowany przez Gabrielę Kijewicz to przemyślana kompozycja krajobrazowa, w której priorytetem stało się zapewnienie prywatności bez użycia ciężkich ogrodzeń, a także stworzenie funkcjonalnych stref odpowiadających codziennemu rytmowi życia rodziny – od wypoczynku, przez rekreację, po uprawę roślin.

O czym jest artykuł?

1. Projekt ogrodu prywatności – koncepcja i założenia
2. Warstwowe nasadzenia – naturalna bariera wizualna
3. Strefa wypoczynkowa i palenisko – geometryczna organizacja przestrzeni
4. Ogród użytkowy i szklarnia – funkcjonalność wkomponowana w krajobraz
5. Strefa regeneracji i codziennych rytuałów – intymność i komfort

Warstwowe nasadzenia jako narzędzie budowania prywatności

Podstawą koncepcji jest odejście od jednoznacznych podziałów przestrzeni na rzecz miękkiej, roślinnej separacji. Zamiast zwartego ogrodzenia zastosowano układ wielopiętrowych nasadzeń, w którym drzewa, krzewy i byliny tworzą naturalną barierę wizualną. Kompozycja została zaplanowana tak, aby zagęszczać się w kierunku granic działki, co pozwala stopniowo wygaszać kontakt z otoczeniem. Ważną rolę odgrywa tu różnorodność gatunkowa – zestawienie roślin o odmiennych pokrojach, fakturach i wysokościach daje efekt głębi oraz filtruje światło, zamiast je blokować. Dzięki temu przestrzeń pozostaje otwarta, ale jednocześnie osłonięta. Projekt uwzględnia także zmienność sezonową – ogród funkcjonuje jako dynamiczny układ, w którym kolejne fazy wegetacji zmieniają jego percepcję i stopień przesłonięcia.

Ogród użytkowy i szklarnia jako integralna część kompozycji

W projekcie wyraźnie zaznaczono również funkcję użytkową, jednak bez jej izolowania od reszty ogrodu. Podwyższone skrzynie uprawowe zostały rozmieszczone w sposób uporządkowany, tworząc czytelny układ, który ułatwia pielęgnację roślin i organizację przestrzeni. Drewniane konstrukcje skrzyń wprowadzają ciepło materiałowe i dobrze komponują się z otoczeniem. Towarzysząca im szklarnia o smukłej, stalowej ramie i przeszklonych ścianach pełni nie tylko funkcję praktyczną, ale również estetyczną – jej lekka forma wpisuje się w całość założenia, nie zakłócając widoków. Lokalizacja tej strefy została dobrana tak, aby zapewnić optymalne nasłonecznienie, a jednocześnie zachować jej powiązanie z główną częścią ogrodu.

Zobacz też: Niebanalny ogród rodzinny

Przestrzeń regeneracji i codziennych rytuałów

Istotnym komponentem projektu jest wydzielona strefa relaksu, w której przewidziano miejsce na saunę oraz spokojny wypoczynek. Została ona ulokowana w bardziej zacisznej części działki, gdzie roślinność jest gęstsza, a układ ścieżek mniej formalny. Dzięki temu użytkownicy mogą korzystać z niej w sposób bardziej intymny, odseparowany od pozostałych aktywności. Cały ogród zaprojektowano jako system powiązanych ze sobą przestrzeni, w którym przejścia między strefami odbywają się płynnie, bez wyraźnych granic. Nawierzchnie z płyt kamiennych, żwiru i zieleni prowadzą użytkownika przez kolejne części ogrodu, budując doświadczenie oparte na sekwencji widoków i zmieniającej się atmosferze.

Tekst: Krzysztof Sołoducha