Leśny ogród z basenem infinity i paleniskiem

Nowoczesny ogród leśny zaprojektowany przez Weronikę Gładką, architekt krajobrazu i właścicielkę GordoStudio, łączy architekturę krajobrazu z istniejącym drzewostanem, oferując strefę basenową typu infinity, zagłębione palenisko oraz rozbudowany program rekreacyjny. Projekt opiera się na świadomym wykorzystaniu naturalnych warunków działki i precyzyjnie dobranych materiałach.

O czym jest artykuł?

1. Projekt ogrodu leśnego – założenia i kontekst przestrzenny
2. Strefa basenowa infinity jako oś kompozycyjna ogrodu
3. Sunken lounge i strefy relaksu – funkcjonalność w praktyce
4. Integracja z naturą – drzewostan, materiały i układ przestrzenny
5. Roślinność i oświetlenie – budowanie nastroju i struktury ogrodu

Program funkcjonalny ogrodu – prywatny kurort w leśnym otoczeniu

Rozbudowany układ funkcjonalny ogrodu podporządkowano idei stworzenia pełnowartościowej przestrzeni wypoczynkowej, działającej niezależnie od wnętrz budynku. Strefa basenowa z niecką typu infinity stanowi najważniejszy element kompozycyjny – jej krawędź przelewowa została zaprojektowana tak, aby wizualnie zatrzeć granicę między taflą wody a linią lasu. W bezpośrednim sąsiedztwie zlokalizowano strefy uzupełniające: saunę, kuchnię letnią oraz przestrzeń wypoczynkową typu lounge, co pozwala na wielowariantowe użytkowanie ogrodu zarówno w ciągu dnia, jak i po zmroku. Istotnym rozwiązaniem jest zagłębione palenisko, którego forma „sunken lounge” ogranicza wpływ wiatru i sprzyja budowaniu kameralnej atmosfery, szczególnie w godzinach wieczornych.

Program funkcjonalny ogrodu – prywatny kurort w leśnym otoczeniu

Zobacz też: Bogaty ogród przy domu jednorodzinnym

Integracja z istniejącym drzewostanem i rozwiązania materiałowe

Projekt oparto na ścisłym powiązaniu z zastanym środowiskiem, w którym dominują dojrzałe sosny. Układ ścieżek, tarasów oraz elementów małej architektury został dostosowany do przebiegu systemów korzeniowych, co ograniczyło ingerencję w strukturę gleby i pozwoliło zachować charakter miejsca. Ważnym aspektem jest konsekwencja materiałowa – zastosowanie tych samych okładzin, takich jak drewno, beton oraz spieki, zarówno w przestrzeniach zewnętrznych, jak i wewnętrznych budynku, umożliwiło płynne przejście między strefami. Dzięki temu granica pomiędzy architekturą a ogrodem staje się mniej czytelna, a całość odbierana jest jako spójny układ przestrzenny.

Naturalistyczna kompozycja roślinna i scenografia światła

Warstwa roślinna została zaprojektowana w sposób swobodny, z naciskiem na efekt naturalnego przenikania się nasadzeń z leśnym poszyciem. Zamiast geometrycznych układów zastosowano szerokie płaszczyzny traw ozdobnych, wrzosów i paproci, które tworzą miękkie struktury i wprowadzają zmienność sezonową. Roślinność pełni również funkcję porządkującą przestrzeń, subtelnie prowadząc użytkownika pomiędzy poszczególnymi strefami. Uzupełnieniem kompozycji jest wielopoziomowy system oświetlenia, który wydobywa strukturę pni i koron drzew, modelując przestrzeń po zmroku. Światło nie tylko podkreśla układ ogrodu, lecz także buduje jego nocny charakter, przekształcając otoczenie w przestrzeń o wyraźnie zdefiniowanej głębi i nastroju.

Tekst: Natalia Szymonowska