Ogród ruin w Meksyku

Znane z innowacyjnych projektów krajobrazowych Estudio Ome z Mexico City ponownie zdobyło uznanie dzięki swojemu założeniu, bujnej oazie zwaną Ogrodem Ruin. Projekt ten wyróżnia się zatarciem granic pomiędzy częścią całkowicie dziką, a zaadaptowaną do ludzkich potrzeb. Ogród Ruin położony jest w Valle de Bravo, na wysokości 2184 m n.p.m, w otoczeniu meksykańskich lasów. Działka o powierzchni 1,7 ha pierwotnie miała służyć jako tradycyjny ogród przydomowy, Estudio Ome postanowiło przejść o krok dalej, wnosząc do projektu koncepcję „ruin”.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Mały ogród miejski

Architektura Ogrodu Ruin

Największe wrażenie w Ogrodzie ruin stwarza kontrast między dziką, kwitnącą prerią a lasem sosnowym, zajmującym około 60% terenu. Zamiarem projektantów było stworzenie krajobrazu z ruinami w roli głównej – powstały one z lokalnych kamieni. Wykorzystano trzy rodzaje kamiennych ścieżek, które różnią się od siebie w zależności od intensywności użytkowania. Łączy je jednak swobodnie rosnąca pomiędzy nimi roślinność, a ich układ nawiązuje do starożytnych ruin, dawnych posadzek odkrywanych przez archeologów. Kolejnym interesującym elementem jest amfiteatr, otaczający dom niskimi kamiennymi murkami, z dużym tarasem. Stanowi on nie tylko „scenę” dla właścicieli ogrodu, ale także przestrzeń do organizacji teatru i performance'ów. W tej części ogrodu posadzono młode drzewa owocowe i zioła, które można wykorzystać w kuchni. Zaprojektowano również i wkomponowano w przestrzeń betonowy zlewozmywak oraz grill.

Wyzwania przy tworzeniu Ogrodu Ruin

Głównym wyzwaniem koncepcyjnym było zaprojektowanie otwartej cysterny, która wizualnie wpisze się w krajobraz, a jednocześnie będzie praktycznym i estetycznym elementem ogrodu. Przez cały rok w Meksyku trwa okres suszy, dlatego ograniczenie i kontrola parowania wody miały kluczowe znaczenie. Zdecydowano się na okrągły zbiornik inspirowany peruwiańskim terenem rolniczym Moray. Najgłębszy basen został usytuowany na najniższym poziomie, będąc jednocześnie zbiornikiem rekreacyjnym, umożliwiającym pływanie. W trakcie prac pierwotny plac budowy rozszerzył się, a wokół przyszłego domu powstały gaje drzew, które tworzą gęsty, młody las. Wykorzystano kilka gatunków drzew, w tym endemiczny Quercus laurina, jako centralny dąb głównego tarasu, zapewniając cień i urok całemu ogrodowi.