Jednym z najistotniejszych założen tego okresu było zbliżenie człowieka do natury. Należy jednak pamiętać iż pojęcie “natura” miało wówczas zupełnie inne znaczenie niż ma to miejsce dziś. W oczach takich twórców jak Caspar David Friedrich, Peter Balke czy Hans Gude środowisko odgrywało rolę dramatycznej scenografii, pozwalając otoczonej nią jednostce na przeżycie katharsis. Z tego względu cała uwaga projektantów skupiła się na wykreowaniu przestrzeni, która byłaby w stanie wywołać równie emocjonalną reakcję, jak przy obcowaniu z dziełami wyżej wspomnianych malarzy.